Konya’da işler hızlı ilerliyor. O kadar hızlı ki bazen yetişemiyoruz. Daha temel atılıyor, ertesi gün asfalt seriliyor. Bir bakıyorsunuz köprü planlı şekilde yenilenmiş, trafik akmaya devam ediyor. Şehir kendi temposunda koşuyor ama biz hâlâ kulübede oturup düdük çalıyoruz.

Eskiden elinde bidonla su taşıyan şehirler vardı. Şimdi bir arıza olsa ekipler dakikalar içinde sahada. Kaza olmadan tedbir alınıyor. Yılların yorgunu köprü kendi kendine çökmeden planlı şekilde yenileniyor. Trafik tamamen kilitlenmeden çözüm üretiliyor.

Ama mesele bu değil.

Mesele, “Tır geçememiş.”

Geçemeyen tırın şoförünü anlarım. Adam ekmeğinin peşinde. Yolu dar bulur, manevrada zorlanır, söylenir. Hakkıdır.

Ama kenardan, pencere altından, kapı arkasından konuşanlara bakıyorum…
Merak ediyorum: Sizin de mi tırınız var?

Konya’da nedense işler hep hızlı ilerliyor. Bu hız belli ki birilerini rahatsız ediyor. “Kentsel dönüşüm yapılıyor” diyoruz, “rant var” deniyor. “Yeni yol açılıyor” diyoruz, “adamlarına yediriyorlar” deniyor. “Planlı yıkım” diyoruz, “kendilerine veriyorlar” deniyor.

Şu biçimsiz ezberleri artık bir kenara bıraksak olmaz mı?

Bir köprüyü yapan firmaya vurgu yapanlar var. İhale kelimesini duyunca tansiyonu yükselenler…
Ne olur bir araya gelin de imece usulü siz yapın köprüyü. Çimento sizden, demir bizden. Hatta açılışı da birlikte yapalım.

Ama ne olur susun artık.

Adamlar 14 kilometre yol açıyor, biz 60 santimetrekarelik çukuru konuşuyoruz.
Tepeye koskoca bina yapılıyor, biz yerinden oynamış kaldırım taşını gündem yapıyoruz.

Eleştiri mi? Elbette olacak. Ama sırf muhalif olmak için yapılan eleştiri, eleştiri değil; gürültü.

Birçok ilde seçim haritası kıpkırmızı. Hepiniz biliyorsunuz hangi partide olduklarını. Orada neden “rant” kelimesi bu kadar kolay telaffuz edilmiyor? Neden orada her karar “vizyon” oluyor da burada “şaibe”?

Heykel dikip cenaze namazına katılanlar ayakta alkışlanıyor.
Burada köprü yenileniyor, tır konuşuluyor.

Gerçek sorunu olan insanlar var. Gerçekten yolu, suyu, işi, aşı konuşması gereken insanlar. Ama onların sesi, her şeye bir kulp takma yarışına girenlerin gürültüsünde kayboluyor.

Tır geçememiş.
Peki şehir durmuş mu?
Yatırım durmuş mu?
Planlama durmuş mu?

Yok.

Ama konuşma hiç durmuyor.

Belki de en büyük trafik, yollarda değil; zihinlerde.