Konyaspor, Kadıköy’den eli boş dönüyor.

Skor tabelası 4-2 diyor.

Ama bu maçın hikâyesi yalnızca tabeladan okunacak bir hikâye değil.

Çünkü daha maç başlamadan şartların eşit olmadığını biliyorduk.

Kadro değeri açısından eşit değiliz.

Kadro kalitesi açısından eşit değiliz.

Medya gücü açısından eşit değiliz.

Taraftar baskısı açısından zaten Kadıköy’de eşit değiliz.

Üstelik Konyaspor’un İstanbul’a galibiyet beklentisiyle geldiğini söylemek de kolay değildi.

Fakat futbolun güzel tarafı tam da burada başlıyor.

Bütün bu farklara rağmen sahaya çıkarsın, mücadele edersin ve futbolun içinde kalırsın.

Konyaspor da bunu yapmaya çalıştı.

Ama ilk yarıda yaşananlar maçın kaderini büyük ölçüde belirledi.

Fenerbahçe’nin ilk golünde Konyaspor cephesinin faul itirazı vardı. Ardından penaltı tartışması geldi.

Konyaspor açısından kabul edilmesi zor kararlar peş peşe geldi.

Kadıköy tribünlerinin baskısı arttıkça hakemin takdir haklarının Fenerbahçe lehine kullanıldığı yönündeki tartışmalar da büyüdü.

İşte burada Anadolu takımlarının yıllardır yaşadığı sıkıntı yeniden karşımıza çıkıyor.

Büyük takımın sahasında atmosfer farklı.

Tribün baskısı farklı.

Medya ilgisi farklı.

Kamuoyu baskısı farklı.

Ve hakemin vereceği her kararın ağırlığı da farklı.

Konyaspor'un umudunu kıran yalnızca Fenerbahçe'nin attığı goller değildi.

İlk yarıda oluşan psikolojik tablo da Konyaspor'un oyununu etkiledi.

Fenerbahçe 3-1 öne geçtiğinde maçın kontrolü büyük ölçüde ev sahibine geçti.

Ama Konyaspor ikinci yarıda teslim olmadı.

İşte yazının en önemli tarafı da burası.

Skor 4-2.

Fakat istatistiklere baktığımızda Konyaspor'un tamamen ezildiğini söylemek mümkün değil.

Topla oynama yüzde 51 Konyaspor'un.

Fenerbahçe 20 şut çekmiş, Konyaspor 17.

İsabetli şutlarda Fenerbahçe 9, Konyaspor 8.

Gol beklentisi ise Fenerbahçe'de 2.39, Konyaspor'da 1.96.

Yani skor 4-2 olsa da Konyaspor'un hücum üretimi gelecek adına umut veriyor.

Üç net pozisyon kaçırmış bir Konyaspor var.

Rakip ceza sahasında 21 kez topla buluşmuş.

Bu rakamlar bize şunu söylüyor:

Konyaspor, Kadıköy'de korkup sinen bir takım görüntüsü vermedi.

Eksikleri vardı.

Tecrübe farkı vardı.

Kadrosal kalite farkı vardı.

Ama mücadele vardı.

Cesaret vardı.

Ve en önemlisi, gelecek adına umut veren bir oyun vardı.

BÜYÜKLER YENİLİNCE HAKEM, KAZANINCA NEDEN FUTBOL?

Türk futbolunda artık alıştığımız bir tartışma var.

Büyük takımlar kaybettiğinde hakem konuşuluyor.

Hakem kararları masaya yatırılıyor.

Federasyon eleştiriliyor.

Ancak aynı büyük takımlar kazandığında lehlerine yapılan tartışmalı kararlar çoğu zaman aynı yüksek sesle gündeme getirilmiyor.

İşte bu çifte standardı artık konuşmamız gerekiyor.

Hakem hata yapabilir.

Yanlış karar verebilir.

İnsan faktörü futbolun içinde var.

Ancak mesele, kararların hangi yönde ve hangi atmosfer altında şekillendiği konusunda sürekli aynı tartışmaların yaşanmasıdır.

Anadolu kulüplerinin de hakkı var.

Konyaspor'un da hakkı var.

Bizim istediğimiz ayrıcalık değil.

Eşitlik.

Ne Konyaspor lehine hata yapılsın ne de Fenerbahçe lehine.

Hakem kimden çekiniyorsa değil, ne görüyorsa onu çalsın.

Tribün ne kadar bağırırsa bağırsın karar değişmesin.

Çünkü futbolun adaleti ancak böyle sağlanır.

KONYASPOR İÇİN MAĞLUBİYETTEN DAHA FAZLASI VAR

Evet, Konyaspor Kadıköy'den puansız dönüyor.

Evet, kalemizde dört gol gördük.

Ama bu maçtan sadece mağlubiyet çıkarıp kenara koymak büyük hata olur.

İlhan Palut'un takımında gelecek adına umut veren bir görüntü var.

Konyaspor'un mücadele gücü var.

Topa sahip olma cesareti var.

Rakip kaleye gitme isteği var.

Ve en önemlisi, skor ne olursa olsun oyunun içinde kalabilme karakteri var.

Şimdi yapılması gereken belli.

Hakem tartışmasını bir kenara bırakıp eksikleri görmek.

Savunmada yapılan hataları düzeltmek.

Hücumdaki üretkenliği daha da artırmak.

Ve bu takımın üzerine doğru dokunuşları yapmak.

Çünkü Konyaspor'un Fenerbahçe karşısındaki görüntüsü bize bir şey söyledi:

Bu takımın önünde doğru işler yapıldığında çok daha iyi günler olabilir.

Kadıköy'de kaybettik.

Ama umut kaybetmedik.

Skor Fenerbahçe'nin hanesine yazıldı.

Dersler ise Konyaspor'un hanesine.

Ve sezon daha çok uzun.

Konyaspor'un işi zor.

Ama umut var.

Hem de hiç olmadığı kadar.