Mehmet Baykan
AYDINLIKEVLER KARAKOLU
Spor yöneticiliğine adım attığımız yıllardı… 1988 yılında Taşkent’in ilçe olmasıyla birlikte kurulan Taşkentspor Kulübü’nde görev almaya başlamıştık. İlk sezonumuzda Konya 2. Amatör Küme’de mücadele etmiş, ligi orta sıralarda tamamlamıştık. Ancak ertesi sezon Şefik Dikici başkanlığındaki yönetim kurulumuzun hedefi büyüktü: Şampiyonluk!
Bu hedef doğrultusunda iyi bir kadro oluşturulmuş, hepimiz büyük bir heyecanla sezona başlamıştık. Haftalar ilerledikçe aldığımız başarılı sonuçlar bizi şampiyonluğa biraz daha yaklaştırıyor, Taşkentli hemşehrilerimizin ilgisi de her geçen hafta artıyordu. Tribünler doluyor, maç günleri adeta bayram havasında geçiyordu. Takımın başarısı hepimizin ortak sevdasına dönüşmüştü.
Derken beklenen pazar günü geldi çattı. Rakibimiz, grubun bir diğer iddialı takımı Tümosanspor’du. Artık kullanılmayan Sanayi Sahası’nda oynanacak karşılaşmanın önemi büyüktü. Kaybeden takım şampiyonluk yarışında ağır bir yara alacaktı. Bu nedenle yalnızca iki takımın değil, bütün Konya amatör futbol camiasının gözü bu maçtaydı.
Sahaya vardığımızda gördüğümüz manzara hâlâ gözümün önündedir. Portatif tribünler dolmuş, sahanın çevresindeki tel örgülerin arkası insanlarla kaplanmıştı. Her iki takımın taraftarları da takımlarını desteklemek için yerini almıştı. Sesler yükseliyor, heyecan giderek artıyordu. Daha maç başlamadan tansiyonun ne kadar yüksek olduğu belliydi.
Hakemin başlama düdüğüyle birlikte bütün dikkatimizi sahaya vermiştik. İlk yarı karşılıklı ataklarla geçti. İkinci yarıda da iki takım birbirine üstünlük sağlayamıyordu. Ben de doğal olarak gözümü sahadan ayırmıyor, her pozisyonda adeta futbolcularla birlikte heyecanlanıyordum. Tam o sırada kalenin arkasında bir hareketlilik dikkatimi çekti. Demiryolu tarafındaki bizim kalenin arkasında, tel örgülerin dışında rakip takımın yöneticilerinden biri duruyordu. Kalecimize bir şeyler söylüyor, onu rahatsız ederek dikkatini dağıtmaya çalışıyordu. Bunu görünce bir anda tepem attı! Maçın heyecanı mı, takımımızı koruma duygusu mu, yoksa o günkü gençliğin verdiği cesaret mi bilinmez… Birden öyle bir bağırmışım ki bütün kalabalık dönüp bana baktı. Bazı taraftarların da olay yerine doğru koştuğunu görünce ben de yerimde duramadım, hemen aralarına katıldım.
İşte o anda maçın heyecanı bir kenara bırakıldı, saha kenarında bambaşka bir mücadele başladı! Rakip takımın taraftarları da kendi yöneticilerini korumak için olaya dâhil olunca iki grup bir anda karşı karşıya geldi. Birkaç dakika içinde ortam iyice gerilmişti. Neyse ki karşılaşmanın öneminden dolayı sahada yeterince polis vardı. Hemen araya girdiler ve iki grubun birbirine girmesini önlediler. Tam o sırada beklenmedik bir şey oldu. Kalecimizi rahatsız eden rakip yönetici, kendi arkadaşlarına dönerek: “Durun, ben yanlış yaptım. Taşkentsporlular haklı!” deyiverdi.
Bu sözler üzerine ortam biraz olsun yatıştı. Açıkçası o anda en çok sevindiğim şey, yaşananların sahaya ve maçın sonucuna yansımamış olmasıydı. Fakat bizim için asıl macera henüz bitmemişti! Herkes yavaş yavaş dağılmaya hazırlanırken bir polis memuru yanıma geldi. Kolumu öyle bir kavradı ki ne olduğunu anlamaya fırsat bulamadan kendimi onunla birlikte buldum. “Gel bakalım, ortalığı ilk sen karıştırdın!” dedi.
İtiraz edecek hâlimiz de yoktu, kendimizi kurtaracak bir açıklama yapmaya da fırsat bulamadık. Doğru polis minibüsüne! Benimle birlikte olaylara müdahale edenlerden çocukluk arkadaşım Ziya Tılıs ve rahmetli Muzaffer Karagülle de oradaydı. Şimdi hatırlayabildiğim isimler bunlar. Tümosanspor yöneticileri ve taraftarlarıyla birlikte sekiz-on kişilik bir grup oluşturmuştuk. İki minibüse doldurulduk ve istikamet belli oldu: Aydınlıkevler Karakolu!
Minibüs hareket ettiğinde hepimizin yüzünde birbirine benzer bir ifade vardı. Bir taraftan koca koca adamlar olmamıza rağmen böyle bir olay nedeniyle karakola götürülmenin mahcubiyetini yaşıyor, diğer taraftan içeride bizi neyin beklediğini merak ediyorduk. İşin ilginç tarafı, bunca telaşın içinde hâlâ karşılıklı atışmayı sürdürüyorduk. Birbirimize laf yetiştiriyor, olayın haklısını haksızını tartışıyorduk. Ta ki önde oturan polis memuru arkasına dönüp sertçe: “Konuşmayın aranızda!” diye çıkışana kadar… O andan itibaren minibüste derin bir sessizlik hâkim oldu. Anlaşılan, artık maçın uzatmaları karakolda oynanacaktı!
Karakola vardığımızda bizi geniş bir salona aldılar. Hepimizi yan yana dizdiler. Biraz önce tribünlerin önünde takımımızı savunmak için sesini yükselten bizler, şimdi karakolun salonunda sessizce ne olacağını bekliyorduk. Derken ekip amiri olayın nasıl başladığını anlamış olacak ki kale arkasında kalecimizi rahatsız eden rakip yöneticiye dönerek: “Her şeye sen sebep oldun!” diye yüksek sesle saydırmaya başladı.
Bunu duyunca içimizden bir oh çektik. En azından olayın başlangıcı anlaşılmış, bizim neden tepki gösterdiğimiz de ortaya çıkmıştı. Yine de karakolda olduğumuz gerçeği değişmiyordu. Neyse ki ortada ciddi bir kavga yoktu. Vuruşma yok, yaralı yok, şikâyetçi yoktu. Üstelik karşılaşmayı izleyen, her iki tarafın da siyasette ve bürokraside söz sahibi olan isimleri devreye girmişti. Böylece karakol misafirliğimiz fazla uzamadı. Hepimiz serbest bırakıldık.
Peki, bütün bu yaşananların ardından sahada ne olmuştu? Karşılaşma başladığı gibi golsüz sona ermişti. Yani sahada kazanan da kaybeden de yoktu. Ama sezon henüz bitmemişti. Biz mücadelemizi sürdürdük ve sezon sonunda hedefimize ulaşarak şampiyon olduk! Bugün geriye dönüp baktığımda o günü düşündükçe gülümsüyorum. Şampiyonluk yolunda çok önemli bir maç oynamış, sahadan bir puanla ayrılmış, ardından da soluğu Aydınlıkevler Karakolu'nda almıştık. Bir pazar gününe futbol, heyecan, tartışma ve karakol macerasını sığdırmayı başarmıştık!
İyi ki o günlerin gençliği, heyecanı, dostluğu ve takım sevgisi varmış. Aradan yıllar geçse de o sahadaki kalabalığı, arkadaşlarımızı, polis minibüsündeki sessizliği ve karakol salonunda yan yana dizilişimizi unutmak mümkün değil. Hele sezon sonunda gelen şampiyonluk… O gün yaşadığımız bütün sıkıntıları tatlı bir hatıraya dönüştürdü.
Sizin anlayacağınız, bizim de yolumuzun karakola düşmüşlüğü vardır yani!