Psikolojik Danışman Ali Şeker
DOĞUM ÜZERİNE
Hiç düşününüz mü; varoluş sahnesinin perdesi açıldığında attığımız o ilk çığlık, bir feryat mıdır yoksa evrene verilmiş ilk selam mı? Dünyaya gözlerimizi açtığımız o ilk an; zamansızlıktan zamana, sonsuz bir sessizlikten kelimelerin ve seslerin dünyasına adım atışımızdır. İnsanoğlunun yaşadığı en büyük, en radikal dönüşüm tam da bu eşikte gerçekleşir.
Felsefe tarihi boyunca düşünürler, doğumu sadece biyolojik bir olgu olarak değil, zihnin ve ruhun "imkânlar dünyasına" girişi olarak gördü. Doğmak, henüz yazılmamış bir kitabın ilk boş sayfasını açmaktır. Her yeni doğan çocuk, insanlığın tükenmeyen umudunun ve yenilenme potansiyelinin yaşayan bir kanıtıdır. Var olmanın hafifliği ile yaşamın sorumluluğu aynı anda sırtımıza yüklenir o ilk nefeste.
Psikolojinin penceresinden baktığımızda ise doğum, ruhumuzda iz bırakan ilk büyük kopuştur. Otto Rank’ın kavramsallaştırdığı "doğum travması", insanın hayatı boyunca arayacağı güven ve huzur arayışının başlangıcıdır. Anne karnındaki o kusursuz, çabasız ve korunaklı iklimden; mücadelenin, soğuğun ve seslerin olduğu bu tekinsiz aleme fırlatılmak... Belki de hayat boyunca kurduğumuz tüm bağlar, aradığımız tüm yuvalar, o ilk kaybettiğimiz cennetin izini sürme çabasıdır.
İlahiyat ve hikmet geleneği ise doğumu bir "nefh-i ruh", yani ilahi nefesin çamurla buluşup can bulması olarak okur. Var kalmamız için verilen bir emanettir beden. Doğum; görünmeyen âlemden görünen âleme yapılan bir hicrettir. Bu yüzden her yeni doğum, yaratılış mucizesinin kesintisiz bir devamı, kâinatın insanda kendini yeniden seyredişidir.
Peki, doğum sadece bir kez gerçekleşen ve geride kalan bir eylem midir? Yoksa insan; öğrendikçe, fark ettikçe, bağışladıkça ve kendi hakikatini keşfettikçe her gün yeniden mi doğar?
Sözün özü; var olmak, bize sunulmuş en büyük armağandır. Ve belki de asıl mesele, annemizden doğduğumuz o ilk günün ardından, kendi benliğimize doğru ikinci kez doğabilmektir.