Beşiktaş tribünleri dakikalarca kendi takımını ıslıkladı. Dakika 10’dan 70’e kadar İnönü’de sabır taştı, güven bitti, tepki büyüdü. Ama maç bittiğinde kazanan yine Beşiktaş’tı. Kaybeden yine Konyaspor. Skor 2-1.

Konyaspor’un kazanamama serisi devam etti.
Ve artık bu bir “formsuzluk” değil, alışkanlık.
Bu Takım Neyi Oynuyor? Kimse Bilmiyor
Devre arası geldi.
Transferler yapıldı.
Hocanın istediği oyuncular alındı.
Ama sahada görünen şey şu:
Kocaman bir hiç.
Ne baskı var,
ne set hücumu var,
ne rakibi boğan bir plan var.

Konyaspor sahaya çıkıyor,
bekliyor,
geri çekiliyor,
gol yiyor,
dağılıyor.
Bu mu plan?
Bu mu hazırlık?
Bu mu “çağdaş” futbol?

Çağdaş Atan Bu Takımın Neresinde?

Artık açık konuşalım.
Bu takımın teknik direktörü eleştiriden muaf değil.
Çağdaş Atan:
Kadro istedi
Transfer aldı
Zaman aldı
Sabır aldı
Ama karşılığında oyun vermedi.

Her hafta aynı ezber:
“Geçiş oyunu”
“Pozisyon bulduk”
“Şanssızdık”
Yeter!
Bu takım:
Ne geçiş oynuyor
Ne baskı yapıyor
Ne topa sahip olabiliyor
Sahada ruhsuz, tepkisiz, kimliksiz bir Konyaspor var.

Beşiktaş Çöküyordu, Konyaspor İzledi
Tribünler Beşiktaş’ı protesto ediyor.
Oyuncular hata yapıyor.
Rakip panik halinde.
Ama Konyaspor ne yapıyor?
Hiçbir şey.
Cesaret yok.
Risk yok.
Plan yok.
Rakip sallanırken vurmayan takım,
ligde ayakta kalamaz.

Sorun Kadro Değil, Akıl
Artık bu masal bitsin.
“Kadromuz yetersiz” bahanesi çöktü.
Çünkü bu kadro hocanın kadrosu.
Sorun:
Oyuncu değil
Transfer değil
Şans değil
Sorun teknik akıl.

Bu Gidişat Tehlikelidir
Bu takım sadece maç kaybetmiyor.
Bu takım:
Taraftarını kaybediyor
İnancını kaybediyor
Kimliğini kaybediyor
Her hafta aynı Konyaspor,
her hafta aynı teslimiyet.
Ve en korkuncu şu:
Kimse şaşırmıyor.

Ya Değişim Ya Çöküş
Bu böyle gitmez.
Gitmemeli.
Ya sahaya bir oyun koyarsın,
ya bu kulübü daha büyük bir krize sürüklersin.
Konyaspor’un kaybedecek zamanı yok.
Ama görünen o ki,
kayıp çoktan başlamış.