Son günlerde yardım dünyasının gündemini meşgul eden iddialar, sadece adı geçen kişi ya da kurumu ilgilendirmiyor. Milyon dolarlardan, kumar iddialarından, karşılıksız çek ve senetlerden söz ediliyor. Elbette bunların doğruluğunu ya da yanlışlığını mahkemeler ortaya koyacaktır.

Fakat gözden kaçan başka bir gerçek var.

Bu haberlerin en ağır yükünü, aslında bu iddialarla hiçbir ilgisi olmayan küçük ve samimi yardım dernekleri taşıyor.

Çünkü insanlar haberleri izliyor, sosyal medyada yazılanları okuyor ve sonunda tek bir cümle kuruyor: "Artık hiçbir derneğe güvenmiyorum."

İşte asıl kaybeden tam da burada ortaya çıkıyor.

Her ay dernek kirasını denkleştirmeye çalışan, aracına yakıt alabilmek için bağış bekleyen, elektrik, su ve diğer giderlerini güçlükle karşılayan, buna rağmen onlarca ihtiyaç sahibi ailenin kapısını çalmaya devam eden gönüllü kuruluşlar...

Bizim gibi derneklerin milyon dolarlık hesapları yok. Gösterişli binaları, lüks makam odaları da yok. Bizim en büyük sermayemiz, insanların bize emanet ettiği güven ve o emanetleri ihtiyaç sahiplerine ulaştırma gayretimizdir.

Ne yazık ki bir yerde ortaya atılan büyük iddialar, kilometrelerce uzaktaki küçük bir derneğin kumbarasını da boşaltıyor. Çünkü bağışçı artık tereddüt ediyor. Oysa o bağış yapılmadığında eksilen sadece derneğin geliri değildir; bir yetimin sofrasındaki ekmek, bir öğrencinin kırtasiye desteği, yaşlı bir insanın gıda kolisi eksiliyor.

Hatalı olan varsa elbette hukuk önünde hesabını vermelidir. Ancak birkaç örnek yüzünden yıllardır dürüstçe çalışan binlerce gönüllünün emeğini de gölge altında bırakmamak gerekir.

Unutmayalım...

Bir yardım kuruluşunun en büyük hazinesi kasasındaki para değil, insanların kalbindeki güvendir. O güven sarsıldığında zarar gören sadece dernekler değil; yardım bekleyen yetimler, öksüzler, yaşlılar ve ihtiyaç sahipleridir.

Toplum olarak en çok korumamız gereken şey, işte o güvendir.