Bu yazıyı okurken belki gözleriniz dolacak…
Belki yıllardır aklınıza gelmeyen bir anı bir anda zihninizde canlanacak…
Belki de “Vay be…” deyip uzun uzun susacaksınız.

Çünkü bu yazı sadece 90’ları anlatmıyor…
Bu yazı bizim çocukluğumuzu anlatıyor.
Bizim kaybolan hayatlarımızı…
Bizim artık geri gelmeyecek yıllarımızı anlatıyor.

Biz…
Son sokak çocuklarıydık.

Akşam ezanı okunana kadar sokakta oynayan,
Annesi balkondan bağırınca eve koşan,
Dizleri yara içinde büyüyen son nesildik.

Şimdiki çocuklar tablet şifresi biliyor…
Biz mahalledeki bütün çocukların lakaplarını bilirdik.

Bizim çocukluğumuzun sesi vardı…
Mahalle arasında yankılanan top sesleri vardı…
Misketlerin birbirine çarpma sesi vardı…
Bisiklet zilleri vardı…
Akşamüstü annelerin balkonlardan yaptığı çağrılar vardı…

Şimdi sokaklar sessiz…
Çünkü çocukluk artık evlere kapatıldı.

90’larda zengin değildik belki…
Ama mutluyduk.

Bir meybuzla sevinen çocuklardık biz.
Turbo sakızdan çıkan futbolcu kartıyla dünyalar bizim olurdu.
Tipitip sakızının içinden çıkan kağıdı cebimizde günlerce taşırdık.

Şimdi çocukların odaları oyuncak dolu…
Ama yüzlerinde bizim yaşadığımız mutluluk yok.

Biz teknolojiye yetişmeye çalışan bir nesildik.
Siyah beyaz televizyonlardan renkli televizyonlara geçtiğimiz gün sanki çağ atlamıştık.
Uzaktan kumanda evin en kıymetli eşyasıydı.

Bir kişi çatıya çıkar anten çevirirdi…
Aşağıdan birisi bağırırdı:

“Oldu mu?”
“Biraz sola!”
“Karıncalı!”
“Tamam tamam şimdi net!”

Şimdi herkesin cebinde dünyanın teknolojisi var…
Ama o günkü heyecan yok.

Kasetlerimiz vardı bizim…
Karışık kaset yaptırmak bile mutluluktu.
Şarkı listesini kasetçiye verir, günlerce o kaseti beklerdik.
Walkman kulağımızdaysa kendimizi dünyanın en havalı insanı sanırdık.

Şimdi milyonlarca şarkıya tek tuşla ulaşılıyor…
Ama hiçbir şarkı o zamanlar kadar kalbe dokunmuyor.

Mahalle kültürü vardı bizim zamanımızda…
Komşu komşunun sadece kapısını değil, kalbini de açardı.
Gece oturmaları vardı. Hatta yatıya kalan komşular vardı.
Çayın demi, sohbetin samimiyeti vardı.

Şimdi aynı apartmanda yaşayan insanlar birbirinin adını bilmiyor.

Bayramlar vardı bir de…
Ah o eski bayramlar…

Günler öncesinden heyecan başlardı.
Ayakkabılar başucuna koyulur, sabah olsun diye uyuyamazdık.
Erkenden kalkar, en güzel kıyafetlerimizi giyer, akraba akraba dolaşırdık.

Şimdi bayram geliyor…
Telefon ekranına gelen birkaç mesajla bitiyor.

Biz mektup bekleyen insanlardık.
Postacının sesi bile heyecan verirdi bize.
Kokulu kağıtlara yazılmış satırlar vardı.
Hatıra defterleri vardı.

“Bana kalbin kadar temiz bu sayfayı ayırdığın için teşekkür ederim…” diye başlayan sayfalar...

Şimdi duygular bile kopyala yapıştır oldu.

Pazar akşamlarının hüznünü bilen son nesildik biz.
Banyo yapılırdı…
Ödev telaşı başlardı…
Ertesi gün okul vardı çünkü.

TRT’de maç izlerdik. Şifreli kanallar yoktu.
Televizyon yoksa radyodan dinlerdik.
Spikerin sesiyle heyecanlanırdık.

Şimdi yüzlerce kanal var…
Ama ailecek aynı heyecanla televizyon başında oturan kaç kişi kaldı?

Biz yokluğu da gördük…
Ama sevgisizliği bu kadar görmedik.

Şimdi her şey var…
Ama hiçbir şeyin tadı yok.

Belki paramız yoktu…
Belki imkanlarımız azdı…
Ama kalplerimiz temizdi.

Biz büyüdük…
Mahalleler değişti…
Sokaklar değişti…
İnsanlar değişti…

Ve galiba en çok da insanlık değişti.

Şimdi dönüp eski fotoğraflara bakıyoruz…
Bazılarının altında rahmetle andığımız insanlar var…
Bazı sokaklar artık yok…
Bazı evler yıkıldı…
Bazı çocukluk arkadaşlarımız kayboldu…

Ama insanın içindeki o çocuk hiçbir yere gitmiyor.

Bir şarkıda…
Bir mahalle kokusunda…
Bir eski fotoğrafta…
Bir meybuz tadında tekrar ortaya çıkıyor.

Ve sonra insan derin bir nefes alıp sadece şunu söylüyor:

“Biz gerçekten güzel zamanlarda yaşamışız…”

Çünkü biz…
Az şeyle mutlu olabilen son nesildik.
Sokakta büyüyen son çocuklardık.
Ve belki de…
Mutluluğun ne olduğunu gerçekten bilen son insanlardık…