Bir zamanlar bir ülkede halk ayaklanmış.
Haklıymış da… Adalet kalmamış, düzen kalmamış.

Hükümdar bakmış ki işler karışık, çıkmış meydana. Demiş ki:
“İsyana gerek yok. Havuzu sütle doldurun, giderim.”

Şart basit.
Gece herkes bir kova süt dökecek. Kimse kimseyi görmeyecek. Sabah havuz doluysa taht boş.

Sabah olmuş. Kapak açılmış.
Havuz? Tertemiz su.

Çünkü herkes aynı şeyi düşünmüş:
“Ben bir kova süt döksem ne olur ki?”

Hükümdar da haklı bir tebessümle eklemiş:
“Demek ki mesele ben değilim.”

Şimdi gelelim bizim memlekete.

3 bin kişi.
Sadece 3 bin.
Bin lira.

Toplasan ne eder?
Bir sosyal medya öfkesinin üçte biri.

Hani şu “rant var” diye bağıran 3 bin kişi.
Hani “bizim arazi” diye konuşanlar.
Hani klavyeden şehir kurtaranlar.

Toplasaydınız ya?
Alaydınız araziyi.

Ama yok.

Çünkü herkesin kafasında aynı matematik:
“Ben vermesem de başkası verir.”
“Ben gitmesem de birileri gider.”
“Ben yapmasam da biri yapar.”

Tıpkı o havuz gibi.

Şehirde enteresan bir meslek grubu türedi:
Maça gitmez, kombinesi yoktur, katkısı yoktur ama yönetici eleştirir.
Projeye katkısı yoktur ama hesap sorar.
Toplantıya gelmez ama kulis bilir.

Sanırsınız kimse işe güce gitmiyor; herkes köşe başında memleket kurtarıyor.

En ironik olanı da şu:
“Her şeye muhalif” olup seçilenler…
Seçilince tek kalem oynatamayanlar…
Sonra sesi soluğu kesilenler…

Demek ki neymiş?
İnsan kınadığını yaşamadan ölmezmiş.

Bir de yeni bir kavram var:
Borazanlık.

Birileri konuşuyor, birileri üflüyor, birileri alkışlıyor.
Algı operasyonu desen var.
Gülüp dalga geçmek desen var.
Kukla mı, tetikçi mi, figüran mı…
Artık rol dağılımı karıştı.

Ama icraat?
O hep eksik.

Şimdi tekrar soruyorum:

Kendi memleketine yapılacak bir işi engelleyip sonra da “ben görevimi yaptım” demek, insanı gururlandırır mı?

Bazılarını evet.

Ama iş icraata gelince…
Havuz yine suyla doluyor.

Çünkü mesele hükümdar değil.
Mesele 3 bin kişi değil.
Mesele bin lira da değil.

Mesele şu:

Biz gerçekten süt dökmeye niyetli miyiz,
Yoksa hepimiz cebimizde bir kova su mu taşıyoruz?

Karar sizin.