Dünya Kupası’nın ilk düdüğü çaldığı günden beri favorim İspanya’ydı. Çünkü bu takım sadece maç kazanmıyordu; futbolun nasıl oynanması gerektiğini de gösteriyordu.

Modern futbolun en güzel örneklerini sahaya yansıtan İspanya; sabrıyla, disipliniyle, bitmek bilmeyen pas trafiğiyle, takım olma bilinciyle ve mücadele ruhuyla rakiplerine üstünlük kurdu. Sahada yıldızlardan çok, birbirine güvenen bir ekip vardı. İşte gerçek şampiyonluk da tam olarak budur.

Belki de bu başarının en anlamlı taraflarından biri, İspanya’nın yalnızca futboluyla değil, insanlığın ortak vicdanına dokunan konularda sergilediği duruşla da milyonlarca insanın takdirini kazanmış olmasıdır. İspanya hükümetinden yapılan açıklamalar ve bazı İspanyol futbolcuların Filistin halkına yönelik insani dayanışma mesajları, dünyanın dört bir yanında birçok insanın gönlünde ayrı bir yer edinmelerine vesile oldu. Şampiyonluk kupası sahada kazanılır; ancak gönüllerde kurulan taht, vicdanla inşa edilir.

Futbol bireysel yeteneklerin değil, ortak aklın ve birlikte hareket etmenin oyunudur. İspanya bunu turnuva boyunca herkese yeniden hatırlattı. Son düdüğe kadar terlerinin son damlasını ortaya koydular ve kupayı sonuna kadar hak ettiler.

Şampiyonluk sadece kaldırılan bir kupa değildir; geride bırakılan izdir. Bu turnuvada o izi bırakan takım İspanya oldu.

Avrupa’nın ardından dünyanın zirvesine çıkan İspanya Milli Takımı’nı ve emeği geçen herkesi yürekten kutluyorum.

Hak eden kazandı… Tebrikler İspanya!