14.04.2026’da Şanlıurfa Siverek’te,
15.04.2026’da Kahramanmaraş’ta yaşanan okul saldırılarıyla ilgili haberlerde yazılanları tekrar tekrar anlatmanın bir anlamı yok.
Rakamlar ortada, manşetler atıldı, görüntüler defalarca izlendi.
Ama asıl konuşulması gereken hâlâ konuşulmuyor.

Bir çocuk bir günde katil olmaz.
Bu, yılların sessiz birikimidir.

Evde duyduğu öfke,
okulda gördüğü ihmal,
arkadaş çevresinde öğrendiği yanlışlar…
Hepsi birikir, kimse fark etmez.

Bir çocuğu sadece aile büyütmez,
sadece okul da eğitmez.
Bir çocuğu; gördüğü her davranış, duyduğu her söz ve maruz kaldığı her ilgisizlik yetiştirir.

Ve en tehlikelisi şudur:
Bir evlat yanlış yola saparsa, kimse “benim payım var” demek istemez.

Oysa gerçek şu:
Bir çocuk, özellikle ilk yıllarında, adeta bir fotokopi makinesidir;
doğruyu da yanlışı da izleyerek kopyalar.

Eğer bir gün bir çocuk eline silah alıyorsa,
o tetiği sadece parmağı değil,
yıllarca görmezden gelinen ihmaller çeker.

Bu yüzden mesele “o çocuk neden yaptı?” değil,
“biz nerede eksik kaldık?” sorusudur.

Hoşça kalın demeyeceğim.
Çünkü bu mesele iyi dileklerle geçiştirilecek bir mesele değil.

Ya çocuklarınıza gerçekten sahip çıkarsınız,
ya da bir gün başkasının acısını izlerken
“nasıl oldu?” diye sormaya devam edersiniz.

Unutmayın:
İlgisizlik de bir tercihtir…
ve bazen bedelini çocuklar değil, toplum öder.