İsrail sandık başına gitmeye hazırlanırken, sandıktan hangi lider çıkarsa çıksın ülkenin genel askeri stratejisinde radikal bir değişim beklenmiyor.

Lider isimleri ve ittifaklar değişse de iktidar mücadelesi veren ana aktörlerin güvenlik politikaları tek bir ortak paydada buluşuyor: Gazze'deki askeri operasyonların aralıksız sürdürülmesi.

Adaylar Farklı, Hedef Aynı

Başbakan Binyamin Netanyahu ile muhalefetin güçlü ismi Gadi Eisenkot arasındaki rekabet, askeri hedeflerden ziyade iç siyaset üzerinden yürütülüyor.

Muhalefet, savaşı bitirmeyi değil; Netanyahu’nun yönetim tarzını ve rehine krizindeki başarısızlığını eleştiriyor. Dolayısıyla hükümet değişse bile sahadaki askeri baskı ve strateji varlığını koruyor.

Masadaki Tek Fark: İç Siyaset

Adayların seçim vaatleri güvenlik hatlarında birleşirken, ayrıştıkları ana nokta ülke içindeki sosyal dengeler oldu.

Özellikle Ultra-Ortodoks (Haredi) nüfusun askerlik muafiyeti ve yargı reformu gibi konular, seçim kampanyalarının merkezine oturdu. Aşırı sağcı kanat ise Batı Şeria'daki yerleşimleri genişletmeyi ve Filistinliler üzerindeki baskıyı artırmayı vadediyor.

Barış Söylemi Sahneden Çekildi

Geleneksel sol partilerin gerilemesi ve savaş karşıtı söylemlerin siyasi alanda tecrit edilmesi, alternatif seslerin parlamentoda temsil edilmesini zorlaştırdı.

İsrail kamuoyunda hakim olan güvenlikçi atmosfer, iki devletli çözüm ve diplomasi odaklı yaklaşımları gündemin tamamen dışına itmiş durumda.

Sandığın Asıl Kaybedeni Kim?

Siyasi analistlere göre seçimlerin ardından ortaya çıkacak tablo, koalisyon krizlerini ve istikrarsızlığı beraberinde getirebilir.

Ancak sandıklar açılmadan önce netleşen tek bir gerçek var: Siyasi yelpazedeki tüm ana akım partilerin şahin çizgiye kayması nedeniyle bu seçimin asıl kaybedeni, kalıcı barış ihtimali ve diplomatik çözüm umutları oldu.