Bazı geceler vardır…
Uyumazsın.
Çünkü uyumak, kaçırmak demektir.
Bu yaz öyle geceler geliyor.
Saatler belki 03.00 olacak…
Belki 05.00…
Gözler yarı kapalı, kahve soğumuş, ev sessiz…
Ama kalp?
Kalp ayakta.

Çünkü o gece televizyonda sadece bir maç olmayacak.
Türkiye olacak.

Tam 24 yıl…

Bir nesil için bir ömür,
bir nesil için sadece anlatılan bir masal.
Ama o masalın kahramanlarını biz tanıyoruz.

2002 Dünya Kupası…

O yazı hatırlayanlar bilir:
Gecenin bir yarısında değil, günün ortasında gelen sevinçler
Mahalle aralarında açılan bayraklar
Gol olduğunda balkondan balkona yayılan çığlıklar
Ve o unutulmaz an:
Dünya üçüncülüğü

Sonra yıllar geçti…

Hep başkalarını izledik.
Hep başkalarının hikâyelerine şahit olduk.
Ve içimizde hep aynı cümle kaldı:
“Biz neden yokuz?”

Artık varız.

Türkiye Milli Futbol Takımı, yeniden Dünya Kupası’nda.
Ama bu kez farklı.
Bu kez:
Gündüz değil, gece yarısından sonra belki sabah şafak sökerken izleyeceğiz
Rahat değil, uykusuz olacağız
Ama belki de daha çok hissedeceğiz
Bu kez sahnedeyiz.

Bu takım başka bir takım.
Bu oyuncular başka bir nesil.
Korkmayan
Büyük rakipten çekinmeyen
Sahaya karakter koyan
Ve en önemlisi:
inanmayı bilen

Bu yaz…

Sokaklar yine kırmızı beyaz olacak.
Bayraklar yine camlardan sarkacak.
Goller olduğunda yine tanımadığımız insanlarla sarılacağız.
Ama bir farkla:
Bu kez çocuklar sadece izlemeyecek, yaşayacak

Ve biz…

Yıllar sonra sadece izlemeye değil, Alarm Kuracağız, Tarih Yazacağız...