Bir zamanlar sağlık doğaldı; bugün ise sağlığı konuşur olduk.

Geçtiğimiz haftalarda çok değer verdiğim abilerim, dostlarım ve hocalarım adına derin bir üzüntü yaşadım. Hayat olağan akışında devam ederken, hiçbir belirti yokken sağlık sorunlarıyla yüzleşen kıymetli insanlar oldu.

Değerli hocamız Seyfettin Huca’ya, kıymetli büyüğümüz Ramazan Sönmez Hoca’ya ve 20 yıl aynı firmada birlikte çalıştığımız, ortaokul yıllarında aynı basketbol takımında ter döktüğümüz dostum, kardeşim Musa Tuna’ya ana damarının %70’i tıkalı olduğu için stent takıldı.
Aman yanlış anlaşılmasın,
üç isimde çok ciddi yemeğine ve yediklerine dikkat eden isimler.

Kimisi hiçbir belirti yaşamadan, kimisi rutin bir kontrolde ana damarının ciddi oranda tıkalı olduğunu öğrenerek bu gerçekle karşılaştı.

Henüz birkaç gün önce ise, 1989–1999 yılları arasında Konya Selçuklu Belediyesi’nin ilk belediye başkanlığını yapan kıymetli büyüğümüz İsmail Öksüzler’i, kolon kanseri sebebiyle kaybettik. Rabbim mekânını cennet eylesin. Rahmetli İsmail Öksüzler abi de ailecek tanırdım , haftada bir balık yemesinden , etine sütüne kahvaltısına , meyvesine kadar çok dikkat eden bir hayat ve yemek tarzı vardı.

İnsan ister istemez düşünüyor: Bir şeyler mi değişti?

Eskiden köy tereyağı, doğal yumurta, katkısız gıda sofraların olağanıydı. İnsanlar daha çok yürür, daha az işlenmiş ürün tüketir, daha sade yaşardı. Bugün ise raflar dolu ama sofralar ne kadar gerçek?

Hızlı üretim, katkılı ürünler, stres, hareketsizlik ve modern hayatın yükü bedenimize görünmeyen faturalar mı çıkarıyor?

Belki de artık daha fazla sormamız gereken soru şu: Sağlığımızı kaybetmeden, yeniden doğala ve ölçülü yaşama dönebilir miyiz?

Çünkü sağlık gidince anlıyoruz ki; en büyük zenginlik, rahat bir nefes alabilmek, yürüyebilmek ve sevdiklerimizle aynı sofraya sağlıklı bir şekilde oturabilmekmiş.

Not: Yarın, son yıllarda neden daha fazla yeni hastalık duymaya başladığımız üzerine birkaç düşüncemi de paylaşmak istiyorum…