Asgari ücret, işçi ve ailesinin günün ekonomik ve sosyal koşullarına göre insanca yaşamasını mümkün kılacak minimum ücrettir. Dolayısıyla asgari ücret sadece bir üretim faktörü ve çalışmanın karşılığı değil insanın yaşaması ve varlığını sürdürmesi için gerekli gelir kaynağıdır.

Türkiye’de asgari ücretin bir diğer önemli özelliği çoğu tüm aileye bakmakla yükümlü işçilerin çoğunun tek gelir kaynağı olmasıdır. Diğer taraftan işverenler için ücret, hammadde, kira gibi üretim maliyetlerinden birisidir. Dolayısıyla tek gelir kaynağı emeği olan işçi ve memurlar asgari ücretin mümkün olduğunca yüksek olmasını talep etmekte, işverenler ise maliyetlerini arttırıp karlarını düşüren bu talebin tam tersini istemektedirler. Yaşanan bu çelişki doğrultusunda pazarlık gücü zayıf işçilerin korunması ve ücret düzeyinin bir insanın belli bir yaşam standardını yakalamsına imkan verecek şekilde belirlenmesi açısından devlet müdehalesi gerekli olmuştur. Buna bağlı olarak “sosyal devlet” ilkesine bağlı olarak Anayasa’da “Devlet çalışanların yaptıkları işe uygun adaletli bri ücret elde etmeleri ve diğer sosyal yardımlardan yararlanmaları için gerekli tedbirleri alır” hükmü yer almıştır.

Asgari ücret çalışanları insanca yaşamalarını engelleyecek düşük ücretlere karşı koruma amacını güden en etkin sosyal politika araçlarından biridir.