Ereğli’de mangal (odun) kömürü üretimi yapmak için Mardin'in Mazıdağı ilçesinden gelen 6 aile tam bir göçebe hayatı yaşıyor, geçimlerini meşe odunundan ürettikleri odun kömürüyle sağlıyor. Ereğli'ye bağlı Kızılgedik Köyü'ne, geçen yıl ağustos ayında Mardin'in Sakızlı Köyü Por Mezrası'ndan gelen 6 aileden oluşan 40 kişilik grup Ereği Orman İşletme Müdürlüğünden aldıkları izinle, ormandan kestikleri odunları özel bir yöntemle yakıp, mangal (odun) kömürü üretiyor.

Memleketlerinden yaklaşık 800 kilometre uzağa mangal kömürü imal etmek için Ereğli'ye gelen 6 ailenin 5 çocuğu, yakınlardaki Taşbudak Köyü ilköğretim okuluna devam ediyor. İşçi aileleri, Ereğli'de aldıkları işi bitirdikten sonra ya Mardin'e dönecek, ya da aynı işi yapmak için Türkiye'nin herhangi bir yerine göç edecek. Aile reislerinden Abdülkadir Tekin (35) “Doğuda iş imkanı olmadığı için ailelerimizle birlikte gurbet elde bu işe katlanıyoruz” dedi.

KÖMÜRÜ “DALINDAN” KESİYORLAR

Orman İşletme Müdürlüğünden aldıkları izinle bir taraftan ormanların bakımı, seyrekleştirmesi ve canlandırma çalışmalarını yaparken diğer taraftan da mangal kömürü üretimi yaptıklarını anlatan Tekin, şunları kaydetti: “Birikim yapamıyoruz ama muhtaç olmadan geçimimizi sağlayacak kadar para kazanıyoruz. Bir yandan orman seyreltme çalışmasını yaparken, kesilen ağaçları budayıp, odunları kömür haline dönüştürdüğümüz açık alana getiriyoruz. Ağaçları tek tek elden geçirdikten sonra dik olarak çatı şeklinde istif ediyoruz. Daha sonra odunların üzerini saman ve toprakla örterek en üst noktasından ateşe veriyoruz.

Günlerce süren yanma işleminden sonra oluşan odun kömürlerini tırmık ve dirgenlerle topraktan çıkarıp, soğutma işleminin ardından çuvallara doldurarak satışa hazır hale getiriyoruz. Ürettiğimiz mangal kömürlerini büyük şehirlerdeki kömür tüccarlarına satıyoruz. Bunun zor ve zahmetli bir iş olduğunu ifade eden bir başka aile reisi Zeydan Tekin (30) ise “Geçen yıl Ankara'nın Çamlıdere ilçesine bağlı bir yaylada aynı işi yapıyorduk, bu yıl buradayız” diye konuştu.

“Odun kömürü işi yaptığımız için nereye gidersek okul çağındaki çocuklarımızın nakillerini de gittiğimiz yere aldırıyoruz” diyen Tekin, çocukları kendi imkanlarıyla 5 kilometre uzaklıktaki köy okuluna getirip götürdüklerini, bu göçebe yaşamında hayatın kendileri için her zaman zor olduğunu vurguladı. Tekin, memleketlerine her zaman gidemediklerini ifade ederek, “Bayramlarda, düğünlerde ya da bir yakınımız vefat etmişse, burada ki işimizin az olması şartıyla gidip bir hafta 10 gün kadar kalıp geri geliyoruz. İşlerimiz çok yoğunsa bu özel günlere de gidemiyoruz” dedi.