Ahmet Hakan / Hürriyet

Ben Haluk Bilginer’ciyim

NE demiş Haluk Bilginer?

“Rolümden etkilendim diyen aktör ya yalancıdır ya ruh hastasıdır”. Vallaha doğru.

Başka ne demiş?

“Oyuncular ustalık sahibi olmadan efsane olmaya çok meraklıdır”. Bu da doğru...

Başka?

“Büyük oyuncu olarak hatırlanan birçok isim, aslında kötü oynayan ama efsane yaratmayı becerebilmiş yavşağın tekidir”. Adam haklı beyler.

Başka?

“Babam öldü ama hâlâ sahneye çıkarım yavşaklığına asla inanmam. Önce insandır önemli olan. Ben babam ölürse sahneye filan çıkmam, k.çımı yesin herkes”. Tam puan.

Başka?

“Eski tiyatrocular, ‘Tahta valizle Anadolu’yu turlarken parasızlıktan otelde rehin kaldık’ der ya, marifet diye mi anlatıyorsun bunu, salaksın, beş parasız tiyatro yapıyorum diye kahramanlık mı taslıyorsun? Yapmasaydın kardeşim, faydan dokunsun istiyorsan Güneydoğu’da öğretmenlik yap”. Süper, işte budur.

* * *

Yukarıdaki cümlelerde yer alan “salak”, “yavşak” ve “k.ç” kelimelerini çıkarmak koşuluyla ben Haluk Bilginer’ciyim arkadaş.

Çünkü...

Bıktım mübalağalı sanatçı güzellemelerinden, yalan dolana batmış geçmiş sanat günlerine övgülerden, eski sanatçılara toz kondurmamalardan falan.

Birinin, hem de sanatında kendini kanıtlamış birinin, destursuz bağa girip şişirilmiş klişe balonlarına iğneleri batırması gerekiyordu.
Haluk Bilginer işte bunu yaparak beni kendisine taraftar kıldı.