Bu ifadeleri buyuran Efendimiz (sas), hayatı boyunca hep sıkıntı içinde yaşadı. Hatta bir gün kızı Fatıma'ya, elindeki kuru ekmek parçasını göstererek, "Ey kızcağızım! Bu kuru ekmek parçası, babanın üç gündür ağzına giren tek lokmadır." buyurmuşlardır. Hz. Aişe ise şöyle anlatır Peygamberimiz'i (sas): "Ben Rasulullah'ın üç öğün üst üste güzel bir sofrada yemek yediğine şahit olmadım."
O (sas), öyle bir peygamberdi ki, yiyecek bir parça ekmeğin dahi bulunamadığı dönemlerde, açlığı hissetmemek için, mübarek karınlarına taş bağlıyorlardı. Hele hele komşusu açken tok yatanlara, 'bizden değildir'gibi çok dehşet verici bir ikazda bulunuyorlardı. Efendiler Efendisi'nin (sas), bu tavsiyelerini bizler ne kadar uyguluyoruz? Mahallemizde, şehrimizde, ülkemizde, yüz binlerce insan, karnı aç bir şekilde, yorgun vücudunu uykunun kollarına bırakıyorken onlar için ne yapıyoruz? Dul bir anne, yavrularını aç olarak uyutabilmenin bin bir türlü yolunu denerken bizler neyin yollarını deniyoruz? Ya da, bir öğün yemek parası için her şeyi yapmaya hazır, sokağa dökülmüş yüz binlerce genç varken, bizler rahat uzanabiliyor muyuz yataklarımıza?
Gelin, ülkemizde ve dünyada fakr-u zaruret içinde yaşayan milyonlarca insan varken, Efendimiz'in (sas) emrini uygulayabilme adına, sofralarımızdaki çeşit fazlalığını azaltalım. Sofrada çeşidimiz 4 ise 3'e, 3 ise 2'ye indirmeye çalışalım. Sabah kahvaltımızı mütevazı bir şekilde hazırlayalım. Öğlen ve akşam yemeklerini abartısız bir duruma getirelim. Hatta 'aç'yatanların durumunu hissedebilme adına, bazı geceler biz de 'aç'yatalım. Etrafımıza bu hassasiyetle bir daha bakalım ve bir tek komşumuzu bile aç yatırmamaya özen gösterelim... Ne dersiniz bu davranışımız Rabbimiz'in hoşuna gitmez mi?