Dursun emice evin balkonundan bahçedeki tavuklarını, zevkle seyre koyulmuş. İşte tam bu sırada bir atmaca, tavuklardan birini kaptığı gibi havalanmaya başlamış. Eline ne geçtiyse kapıp atmacaya atmaya başlayan Dursun emice, bir yandan da okkalı cinsinden küfürlerini püfür püfür sıralamayı da ihmal etmedi.
Son çare tüfeği kapıp atmacaya ateş etmek oldu ama, nafile, çünkü atış menzilini de aşmıştı çoktan. Tavuğun kurtulmasından umudunu kesen Dursun emice, açmış ellerini Allah’a:
–Ey Allah’um! Ossun rahmetluk nenem ruhuna.
Not: Bu fıkranın ramazanla ne ilgisi var diyen olursa derim ki, almaktan umudunuzu kestiğiniz alacaklarınızı zekata saymaya kalkışmayın, ya da sadakaya saymayın.