E-postama Memleket Gazetesi tarafından düşülen kısa bir not yıllar öncesine götürdü beni. Memleket dokuz yılı bitirmiş, onuncu yıla giriyordu.
Daha dün gibi, yeni yayınlanmaya başlayacak Memleket gazetesine yazmamı istemeleri. Dokuz yılı devirmişiz, haberim yok. Hiçbir gazetede bu kadar keyifli, bu kadar kesintisiz yazmamıştım.
Basın dünyasına ilk adımım, şehrin birleşik gazetesi Yeni Konya’da 1968 yılında olmuştu. İlk haberlerim, öykü ve şiir karalamalarım da o yıllarda olmuştu.
Şiir kitabımın yayın tarihi 1970, ilk öykü kitabımın yayın tarihi 1981.
Bu uzun ara aslında gazeteciliğim için de geçerli. O yıllar öykülerim Varlık, Yaba Öykü, Gerçek Sanat, Kıyı, İnsancıl, Berfin Bahar, Ardıçkuşu vb. edebiyat dergilerinde yayınlanıyordu ama gazetelerde yazmıyordum.
Sonra Yeni Meram’da yazmaya başladım. Bunu Manşet, Konya Postası, Yeni Gazete, Ankara’da yayınlanan Siyah/Beyaz, Cumhuriyet Gezi takip etti. Ağırlığı gezi yazılarına vermiştim artık.
Bir on yıl kadar dergicilik serüvenim oldu. Çalı’yı 110 sayı yayınladım.
Konya Postası’ndan sonra uzun bir ara vermiştim gazetelerde yazmaya. Ta ki Adem Alemdar Memleket’te yazmamı isteyene kadar.
Kimi zaman yazmaya uzun aralar versem de basın dünyasından hiç kopmadım. Bazen filmi geriye sarar, dalar giderim. Ne çok anılar birikmiş, ne çok insan tanımışım. Ve o insanların çoğu nefes alıp vermiyorlar artık.
Adil Gücüyener ki bana küskündü. Gazeteler ayrılıp herkes kendi gazetesini çıkarmaya başlayınca ben Yeni Meram’a geçmiştim. Bu yüzden kızmıştı bana. Ziya Tanrıkulu, Sur kardeşler Faruk, Abdullah ve İbrahim. Fransız şairlerinden güzel çevirileri vardı Faruk Sur’un. Abdullah Sur Yeni Konya’nın sanat-edebiyat sayfasını yapardı. Orhan Samur, Yalçın Dikilitaş, Sefa Odabaşı, Seyit Küçükbezirci, Celalettin Kişmir, Feyzi ve Mehdi Halıcı, Mahir İba, Sofu Tuğrul, Metin Berberoğlu, Hayri Ergene, Edip Yılmaz, Fuat Önder, Kubilay İmer, Özgen Küçükkoner, İhsan Kayseri, Mehmet Gazel, Osman Erden vb. Osman abi her akşam gazeteye gelir, yazısını bıraktıktan sonra bizi toplar, haydi çocuklar, yoruldunuz, yemeğe çıkalım derdi.
Memleket’te yazmak güzel ve keyifli.
Onun kapısından içeri adım attığımda güler yüz görüyorum. Benim için büyük mutluluk.
Nice on yıllara Memleket.