Mahsun’un filminden neden nefret ettim
"KÜRT sorunu" konusunda yapılmış bir film düşünün...
Bu filmi...
"Dağdaki terörist" seyretse beğenecek...
"Dağda terörist kovalayan asker" seyretse beğenecek...
Başbakan seyretse beğenecek...
Genelkurmay Başkanı seyretse beğenecek...
DTP’li seyretse beğenecek...
MHP’li seyretse beğenecek...
Galasını Diyarbakır’da da yapabileceksin, Yozgat’ta da...
Ve hayatta görüp görebileceğiniz en "idare-i maslahatçı", en "bir şey söylüyormuş gibi yapıp da hiçbir şey söylemeyen", en "korkak", en "iptidai mesajlarla süslü", en "herkesin ağzına bir parmak bal çalan" bu sinema filmi...
Herkes tarafından "Kürt sorunu konusunda gelmiş geçmiş en cesur film" olarak selamlanacak...
Mahsun Kırmızıgül’ün "Güneşi Gördüm" adlı son filmi, işte tam da böyle bir film...
Ve ben filmden, işte tam da bu nedenle nefret ettim...
* * *
Filmin...
Kafa şişiren didaktizmini, ağlatmaya ayarlı duygu sömürücülüğünü, klişelerle bezeli ideolojisini, karton karakterlerini, çok şey anlatmak isteyip de hiçbir şey anlatamayışını, Mahsun’un hep büyük oynamasını, Doğu şivesinin abartılmasını geçiyorum...
Eğer filmin bütününe sirayet eden "her kesime yaranma duygusu"nu yakalamasaydım...
Verilen emek, harcanan para, başarılı kostümler, bazen etkileyici olabilen sahneler uğruna...
Bu filme hafiften koltuk bile çıkabilirdim...
Ama gelin görün ki...
Ben hayatta en çok "düşman kazanmaktan tırsanlar"dan ve "cesur taklidi yapan korkaklar"dan nefret ederim...
İşte bu yüzden...
"Mahsun evladım... Herkesi avlarsın ama beni asla... Olmamış, otur, sıfır" diyor ve başka da bir şey demiyorum...
Ahmet Hakan / Hürriyet