Hudson senaryosunu ortaya o çıkarmıştı. ABD’deki düşünce kuruluşunda kimi askeri yetkililerin de katılımıyla gerçekleştirilen toplantıda “dehşet senaryosu” konuşulmuştu. İşte o toplantıyı haberleştiren ve Türkiye’de gündemi değiştiren, belki de seçimler öncesindeki gergin siyasi havada AK Parti’nin elini güçlendiren Yasemin Çongar’dı…
Diyelim ki normalleşen Türkiye’yi bir kenara bıraktık. AK Parti bu adaylığın getireceklerine hazır mı? Bakın Hudson’daki senaryoyu ortaya çıkaran Yasemin Çongar dünkü yazısında “ruh halimizi” ortaya koyan sorular sormuş: “Bir: Toplumla, dünyayla ve devirle barışık bir cumhurbaşkanına sahip olma zamanımız gelmedi mi?” Hepimiz bunu istiyoruz… “İki: 22 Temmuz sandığının bize sunduğu fırsat daha fazla demokrasi değil mi? AB sürecinin öngördüğü açılımları, sivil anayasayı, hukukun egemen kılınmasını, sürdürülebilir büyümenin devamını, kişi başına gelirin 10 bin dolara çıkmasını istemiyor mu bu toplum?” Seçim sonuçları bunu ortaya koymuş olmalı… “Üç: Birinci soruya verdiğimiz cevap ile ikinci soruya verdiğimiz cevap arasında tam bir uyum yok mu?”
Hal böyleyken, birinci cevabın gereğini yerine getirme biçimimiz, ikinci cevabın gereğinin yapılmasını güçleştiriyor. Çünkü Gül gibi demokrat ve halka yakın bir Cumhurbaşkanı isteğimiz sonrası için olumlu bir tabloyu işaret etmiyor. Bu demokrat olmayan bir ismi Cumhurbaşkanı yapalım teklifi değil. Aynı tartışmaları tekrar yaşamayalım önerisi…
Sonra Çongar tavsiye ediyor: Bir yandan, 'Ya AKP 27 Nisan'ın gereğini yapar ya da 27 Nisan süreci devam eder' türü bir dayatmaya boyun eğilmemeli. Bir yandan da, Gül'ün cumhurbaşkanlığının 'orta vadedeki siyasi riskleri' artırma olasılığıyla nasıl başa çıkılacağı iyi hesaplanmalı.
Bu adaylığın orta vadedeki siyasi risklerini ise şu soruyla açıklıyor: AKP, MHP'nin elinin güçleneceği, muhtıra meraklılarının bir köşede çetele tutmaya devam edeceği bir süreci yönetmeye hazır mı?
Mahir Kaynak’ın “Bahçeli Gül’ü Cumhurbaşkanı yaparak AKP’yi ordu ile karşı karşıya getirmeye çalışıyor, bu istikrar getirmez” iddiasını hatırlatırken Çongar’ın son önerisi ile yazıyı noktalayalım: Demokratik cesaret ve pragmatik akıl zamanı. Tutanak-Memleket