Ufuk meselesi

Önceleri DTP Milletvekilleri’nden ümitliydik. Zannettik ki, Türk-Kürt kardeşliği için örnek davranışlar sergileyecekler. Zannettik ki, kalleş terör’e -prim vermeseler bile- bâri yüz vermeyecekler. En mühimi zannettik ki, kendi yörelerini kalkındırma yolunda, fikirler üretecekler, öneriler getirecekler...

Çok ümitliydik. Böyle bir siyasi zemin bulmuşken, büyük bir kalkınma projesi koysalardı ortaya, bütün hatlarımızla onları desteklerdik. Yöre’nin makûs talihini yenmek için hepimiz seferber olurduk. Ama öyle yapmadılar. Üzüm yemek yerine, bağıcıyı dövmeye gelmişler meğer. Ya da kabiliyetleri bu kadar. Hiçbir şey üretemiyorlar. Ufukları sıfır. Sadece çeneleri işliyor. Herbiri Ordu’yla didişiyor, Yargı’yla çatışıyor, Hükümet’le çekişiyor... Ve hepsi birden millete tepeden bakıyor.

Ne istedikleri de anlaşılmıyor. Hiçbiri açık konuşamıyor. Zaten Ulusal Parti değiller...

Şimdi yavaş yavaş Lokal Parti özelliği de kayboluyor. Belediye seçimlerini görürsünüz. Hezimet. Yazın bir kenara.

Rauf Tamer - Posta