• BIST 89.878
  • Altın 145,744
  • Dolar 3,6012
  • Euro 3,9233
  • Konya 17 °C
  • Ertem Şener'den Hakan Şükür'e Çok Sert Tepki: Buraya Hainler Bağlanamaz
  • Meteoroloji uyardı: Bu illerde yağış bekleniyor
  • Hakan Şükür ve Arif Erdem FETÖ'den değil aidattan ihraç edildi!
  • Ertem Şener'den Hakan Şükür'e Çok Sert Tepki: Buraya Hainler Bağlanamaz
  • Meteoroloji uyardı: Bu illerde yağış bekleniyor
  • Hakan Şükür ve Arif Erdem FETÖ'den değil aidattan ihraç edildi!

Sıkıntılarımızın kaynağı, Çanakkale ruhundan uzak olmaktır

Salih Sedat Ersöz

Çanakkale Destanının 101. yıldönümünü kutluyoruz. Bir destan yazıldı Çanakkale’de… Bir İman gürledi coştu, bir inanç patlaması yaşandı… Kuru kuruya kazanılan bir zafer değildi bu… Bitti denilen bir ruhun yeniden coşması, yeniden ayağa kalkması,  yeniden dirilişiydi.  Kurtuluşun müjdesi, bitmek üzere olan ümitlerin yeniden yeşermesiydi Çanakkale destanı…

Çanakkale ruhunu ve Çanakkale şuurunu yaşatmamız lâzım. Yeni nesillerimizi bu iman ve bu inanç şuuru ile yetiştirmemiz lâzım. Çanakkale ruhunun bize bıraktığı emaneti yaşatmamız lâzım. O kutsal emaneti evlatlarımıza aktarmamız lâzım. Çanakkale destanını diri tutmamız, o inanca sıkı sıkıya bağlanmamız lâzım. Milli şairimiz Mehmet Akif Ersoy, o şuuru ve o ruhu canlı tutmak adına şöyle sesleniyor.  

 

 Öteden sâikalar parçalıyor âfâkı;

 Beriden zelzeleler kaldırıyor a’mâkı;

 Bomba şimşekleri beyninden inip her siperin;

 Sönüyor göğsünün üstünde o arslan neferin.

 Yerin altında cehennem gibi binlerce lâğam,

 Atılan her lâğamın yaktığı, yüzlerce adam.

 Ölüm indirmede gökler, ölü püskürmede yer;

 O ne müthiş tipidir: savrulur enkaaz-ı beşer…

 Kafa, göz, gövde, bacak, kol, çene, parmak, el, ayak,

 Boşanır sırtlara, vâdîlere, sağnak sağnak.

 Saçıyor zırha bürünmüş de o nâmerd eller,

 Yıldırım yaylımı tûfanlar, alevden seller.

                                …

 Âsım'ın nesli... diyordum ya... nesilmiş gerçek

 İşte çiğnetmedi nâmusunu, çiğnetmeyecek.

 Şûhedâ gövdesi, bir baksana, dağlar, taşlar...

 O, rükû olmasa, dünyâda eğilmez başlar...

 Vurulup tertemiz alnından, uzanmış yatıyor;

 Bir hilâl uğruna, yâ Rab, ne güneşler batıyor!

  İşte Çanakkale’de bu manzara yaşanmıştır 101 yıl önce… Böyle bir manzaranın ardından toprağa düşen her yaştan tam 250 bin şehit… Fotoğraflarda görülüyor. Topluca dua ediyor Mehmetçik… Biraz sonra öleceğini, vatan için şehit olacağını düşünerek… En ufak bir tereddüt duymuyorlar, koşarak, sevinerek gidiyorlar ölüme… Aynen Bedr’in aslanları gibi… Önde gidenler şehit olup düşüyorlar toprağa… Hemen arkalarından gelenler en ufak bir tereddüt duymadan koşuyorlar ölüme…

Unutmak mümkün mü Çanakkale’yi? Aradan 101 yıl geçse de... Bir değil, bin değil binlerce destan yazıldı Çanakkale’de… Bir avuç îmân âbidesi kahraman insanın, “kimi Hindû, kimi yamyam, kimi bilmem ne belâ” olan, “eski dünya, yeni dünya bütün akvâm-ı beşer” e karşı 15 ay boyunca denizde ve karada verdiği amansız mücadelenin ve insanı nice ibretlere, nice hayretlere, nice dehşetlere düşüren, unutulmaz savaş sahnelerinin yaşandığı yerdir Çanakkale… Tabii ki, “bu topraklar için toprağa düşmüş” olan 250 bin vatan evladını unutmak mümkün değildir.

Unutmadık onları… Her yıl andık vermiş oldukları şanlı destanı… Toplantılar düzenledik, konuştuk… Onların şehit olduğu aynı amaçlar için çalışmaya söz verdik… Ama ne yazık ki tutamadık sözümüzü… Onların canlarını seve seve verdikleri ruhu yaşatamadık benliğimizde… Onların uğrunda şehit düştükleri kutsal emaneti taşıyamadık yeterince… O emanetin kıymetini bilemedik.

Onlar Allah’ın dinini yaşatmak için canlarını verdiler, biz o dinin gereklerini yaşayamadık nefsimizde… Onlar kenetlendiler birbirleri ile, biz parçalandık, dağıldık. Onlar son nefeslerini bile verirlerken yanlarındaki yere düşen kardeşlerini düşündüler, uzattılar ellerini kardeşlerine, kaldırmak için son bir gayretle… Îmân birliği, yürek birliği, gönül birliği içinde olduklarını son nefeste dahi gösterdiler kardeşlerine… Biz ise yerlerde sürüklemek için ayaklarını kaydırdık kardeşlerimizin… Kendimizin yükselişini başkalarının düşüşünde aradık hep… Düşene bir tekme de biz vurduk. Kardeşlik nedir bilmedik…

Onlar ahde vefaya sıkı sıkıya bağlıydı, verdikleri sözü namusları bilirlerdi. Biz ise ağzımızdan çıkan sözlere kıl kadar kıymet vermedik, vefasızlık karakterimiz oldu bizim… Onlar atalarından aldıkları kutsal emaneti, îmânı, azmi ve cesareti bir sonraki nesle aktarmak için olağanüstü gayret gösterdiler, kanlarını döktüler, canlarını verdiler bu uğurda… Biz ise ufacık bir kıpırdama dahi göstermeden ve keyfimizden, rahatımızdan, konforumuzdan, makamımızdan, maddiyatımızdan zerre kadar fedâkârlıkta bulunmadan göz göre göre kaybettik bütün manevi değerlerimizi…

Onlar güvendiler önce Allah’a, sonra beraber yola çıktıkları ve omuz omuza çarpıştıkları kardeş bildikleri insanlara… Ve asla ihanet etmediler kardeşlerine… Beraber yola çıktılar ve beraber şehit oldular kardeşleri ile… Kanlarının son damlasına kadar bırakmadılar kardeşlerinin ellerini… Biz ise beraber yola çıktığımız insanları kullandık ve fırlatıp attık ilk fırsatta…Yanıbaşımızdaki insanlara, kardeş gözü ile değil, ihtiyacımız varken yararlanılan sonra da atılan bir meta gözü ile baktık hep…

 

Sonuç olarak; Çanakkale zaferini kazandıran yüksek ruh kudretini terk ettik ve canlarını vererek bize bu vatanı, bu dini ve dinin bütün temel vasıflarını emanet eden o 250 bin şehidimize lâyık olamadık, onların yaşadığı gibi yaşayamadık ve onların dâhil olduğu sonsuzluk kervanına katılamadık.

 

Selam size, hürmet size, rahmet size ey şehitler ordusu… Sizden, sizin ruhâniyetinizden binlerce kez özür diliyoruz. Sizin yaşadığınız gibi yaşayamadığımız, sizlere lâyık olamadığımız ve sizin imanınızı, sizin inancınızı, sizin emanetinizi, sizin samimiyetinizi, sizin vefa duygunuzu ve sizin uğruna canlarınızı verdiğiniz o yüce ruhu yeni nesillerimize yeterince aktaramadığımız için…

Siz şu övgüye fazlası ile lâyıksınız:

 

“Bu , taşındır” diyerek Kâbe’yi diksem başına;

 Rûhumun vahyini duysam da geçirsem taşına;

 Sonra gök kubbeyi alsam da, ridâ namiyle,

 Kanayan lâhdine çeksem bütün ecrâmiyle;

 Mor bulutlarla açık türbene çatsam da tavan,

 Yedi kandilli Süreyyâ’yı uzatsam oradan;

 Tüllenen mağribi, akşamları sarsam yarana…

 Yine bir şey yapabildim diyemem hâtırana.

                               …

 Sen ki, a’sâra  gömülsen taşacaksın… heyhât,

 Sana gelmez bu ufuklar, seni almaz bu cihât…                    

 Ey şehid oğlu şehid, isteme benden makber,

 Sana âğûşunu açmış duruyor Peygamber.

***   ***   ***

Dışardaki küresel güçler ve onların içerideki hain uzantıları; Milli şairimiz Mehmet Akif’in gözlerimizin önüne serdiği o müthiş Çanakkale manzarasını, bugün de ülkemiz insanına yaşatmak için faaliyet içindedirler.

Bunun için kalleşçe terör saldırıları başta olmak üzere her türlü hain ve sinsi planlarını uygulamaktadırlar. Bu hain odaklar, aynen Çanakkale’de ortaya koydukları gibi, ülkemizi zayıflatmanın hatta bölüp parçalamanın planlarını yapmakta, bu oyunu tekrar sahnelemektedirler. Bu planı yapanlar da, Çanakkale’yi geçmenin planını yapan aynı zihniyetteki dış güçlerdir. O zaman ki yedi düvel, şu anda yine işbaşındadır.

Bu oyunu ve bu planı bozmanın tek yolu vardır, o da yeniden Çanakkale ruhuna sahip olmaktır, nesillerimizi Asım’ın nesli olarak yetiştirmektir. Zira bütün sıkıntılarımızın kaynağı Çanakkale ruhundan uzaklaşmamızdır. Sağlıklı ve mutlu yarınlar efendim.

NOT: Kanal 42 TV’de yayınlanan HASBİHAL programımda, Cumartesi günü 12.00 de geçen haftanın tekrarı, Pazar günü 12.00 de ise M. ALİ KÖSEOĞLU ile hasbihalimiz vardır. Ayrıca her Pazar günü 16.00’da RİBAT FM’deyiz. Davetlisiniz.      

UYARI: Çok uzun metinler, küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
Tüm Hakları Saklıdır © 2008 Memleket | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : 0332 352 16 16 | Faks : 0332 352 11 66 | Haber Scripti: CM Bilişim